Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011

Παχύσαρκα τέσσερα στα δέκα Ελληνόπουλα


Ραγδαία αύξηση καταγράφεται στα υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά της χώρας. Πλέον, τέσσερα στα δέκα Ελληνόπουλα έχουν… τινάξει τον δείκτη της ζυγαριάς τους εκτός των φυσιολογικών ορίων και κατατάσσονται σε υπέρβαρα ή παχύσαρκα. Μέσα σε μια δεκαετία, το ποσοστό τους έχει αυξηθεί κατά 50%, ενώ η αύξηση φτάνει το 30% στις αγροτικές περιοχές της χώρας. 

Οι θλιβερές αυτές διαπιστώσεις έγιναν από το Τμήμα Διαιτολογίας & Διατροφής του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου, με αφορμή πανελλαδικό ερευνητικό πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων με τίτλο «Αξιολόγηση Σωματικής Διάπλασης, Διατροφικών Συνηθειών και Σωματικής Δραστηριότητας». 
Επιστημονικά υπεύθυνος είναι καθηγητής κ. Λάμπρος Συντώσης από το Τμήμα Επιστήμης Διαιτολογίας – Διατροφής του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου. Το πρόγραμμα χρηματοδοτήθηκε από την ΟΠΑΠ ΑΕ.

Σύμφωνα με τον κ. Συντώση, η αδυναμία ρύθμισης του σωματικού βάρους των παιδιών συνδέεται συχνά με την κακή διατροφή και την έλλειψη σωματικής άσκησης. Η παχυσαρκία, όταν συνοδεύεται από χαμηλά επίπεδα σωματικής δραστηριότητας (άσκηση) και χαμηλή αερόβια αντοχή (φυσική κατάσταση) αποτελεί μεγάλη απειλή για την υγεία των παιδιών. 

Τα ευρήματα της έρευνας 

 Από την ανάλυση των στοιχείων που αφορούν  867.000 μαθητών Δημοτικού όλης της χώρας προέκυψαν τα εξής:
-  Το ποσοστό των υπέρβαρων παιδιών τα τελευταία 13 έτη αυξήθηκε περίπου 30% σε αστικές και αγροτικές περιοχές
-  Το ποσοστό των παχύσαρκων παιδιών αυξήθηκε περισσότερο από 50% σε όλη τη χώρα (7,7% το 1997 – 11,8% το 2009). Το ποσοστό αυτό είναι ανάμεσα στα ψηλότερα στην Ευρώπη
-  Σήμερα, περίπου 4 στα 10 Ελληνόπουλα είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα
-  Η φυσική κατάσταση  των μαθητών Δημοτικού την τελευταία δεκαετία μειώθηκε περισσότερο από 5%. Η μείωση αυτή αυξάνει τον κίνδυνο για ανάπτυξη καρδιαγγειακών παθήσεων κατά 150% περίπου
- Μόνο το 45% των παιδιών παίζει εκτός σπιτιού, έστω και λίγο κάθε μέρα, ενώ το 90% αυτών βλέπει τηλεόραση συχνά ή κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της εβδομάδας
- Μόνο το 72% των αγοριών και το 56% των κοριτσιών εκπληρούν τις διεθνείς συστάσεις για σωματική δραστηριότητα (≥60 λεπτά ημερησίως)
- Περισσότερο από το 90% των μαθητών που συμμετέχουν στα Ολοήμερα Σχολεία ακολουθούν τις διεθνείς συστάσεις για σωματική δραστηριότητα 
- Οι διατροφικές συνήθεις των παιδιών και ιδιαίτερα αυτών με μεγαλύτερο βάρος βαθμολογούνται στη… βάση της δεκαδαβάθμια κλίμακας


πηγή: www.protothema.gr

Αντιμετωπίστε το ανοιξιάτικο συνάχι με την κατάλληλη διατροφή


Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να καταπολεμήσετε το συνάχι, που συνήθως σας ταλαιπωρεί τώρα την άνοιξη. Ένας από αυτούς είναι μέσω της διατροφής σας. Η αλλαγή ορισμένων βασικών διατροφικών συνηθειών μπορεί να είναι η λύση για να μην τρέχει η μύτη σας και νη μην κλαίνε ασταμάτητα τα μάτια σας . Η διαιτολόγος Sharon Richter επισημαίνει ότι συγκεκριμένα τρόφιμα μπορούν να σας γλυτώσουν από τα υγρά μάτια και τα τρεξίματα στο φαρμακείο.

Σύμφωνα με την Richter καταρχήν είναι απαραίτητα τα αντιοξειδωτικά, που περιέχονται για παράδειγμα στις φράουλες και στις ντομάτες.

«Οι διαφορετικοί τύποι αντιοξειδωτικών κάνουν πάντα καλό όσον αφορά την πρόληψη των ελεύθερων ριζών, που είναι επιζήμιες για το σώμα μας», σημειώνει η Richter.

Η πρόσληψη βιταμίνης C είναι επίσης αναγκαία.

«Όλοι γνωρίζουμε ότι ο χυμός από πορτοκάλι κάνει καλό, αλλά προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι στην πραγματικότητα το ακτινίδιο περιέχει εξίσου μεγάλη ποσότητα αν όχι μεγαλύτερη βιταμίνης C με τα πορτοκάλια», τονίζει η Richter.

«Μπορείτε, λοιπόν να φτιάχνετε μόνοι σας γευστικούς και θρεπτικούς χυμούς φρούτων, οι οποίοι δε θα περιέχουν ζάχαρη, οπότε δε θα έχουν και πολλές θερμίδες».

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι όλα αυτά τα τρόφιμα κάνουν καλό στην καρδιά, ειδικά την άνοιξη μπορούν επίσης να ενισχύσουν το ανοσοποιητικό σας σύστημα.

Μην ξεχνάτε ακόμη να καταναλώνετε τρόφιμα πλούσια σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, όπως ο σολομός, τα καρύδια και οι ξηροί καρποί. Εξίσου απαραίτητες για τον οργανισμό σας είναι οι φυτικές ίνες, που περιέχονται στα φρούτα και τα λαχανικά αλλά και στα δημητριακά πρωινού.
Για εκείνους που είναι μονίμως εν κινήσει, η Richter προτείνει να ψάξουν για υγιεινές μπάρες δημητριακών, αρκεί να μην είναι φορτωμένες με θερμίδες.

«Ειδικά τα άτομα που δουλεύουν πολλές ώρες σκέφτονται πως μια μπαρα είναι ό, τι πρέπει για λίγη ενέργεια, αλλά το θέμα είναι να περιέχει όντως θρεπτικά συστατικά», σχολιάζει η Richter.

«Αυτό που είναι σημαντικό είναι όταν επιλέγετε ένα προϊόν να μπορείτε να αναγνωρίσετε τα συστατικά που περιέχονται σε αυτό. Θέλετε κάτι που να μπορεί πραγματικά να πρoσφέρει στο σώμα σας την ενέργεια και την τόνωση που έχει ανάγκη αλλά να μην είναι γεμάτο χημικά».

Nα θυμάστε ότι μια πιο υγιεινή διατροφή δεν θα σας σώσει οπωσδήποτε από το να είστε συνεχώς με ένα πακέτο χαρτομάντηλα, θα μπορούσε όμως σίγουρα να σας γλυτώσει από τα χειρότερα.


πηγή:www.zougla.gr

Γιατί σήμερα τρώμε βακαλάο και όχι άλλο ψάρι;

Το εθνικό μας φαγητό για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου είναι ο μπακαλιάρος υγράλατος με σκορδαλιά. Πώς, όμως, καθιερώθηκε αυτό το έθιμο και πως ενσωματώθηκε στις διατροφικές μας συνήθειες ο μπακαλιάρος ή αλλιώς βακαλάος; Η ιστορία του μπακαλιάρου ξεκινά με την εποχή των Βίκινγκς, όπου πρωτοεμφανίστηκε σαν εμπορικό προϊόν περί το 800 μ.Χ..

Μάλιστα, λέγεται ότι κυνηγώντας βακαλάους οι Βίκινγκς ανακάλυψαν κατά λάθος τον «νέο κόσμο». Τη σκυτάλη από αυτούς πήραν οι Βάσκοι ψαράδες, οι οποίοι ξεκίνησαν το εμπόριο του μπακαλιάρου από το Μεσαίωνα και οδηγήθηκαν στο πάστωμα του, μέσα από το οποίο πέτυχαν πρώτον, να έχουν φαγητό που διατηρείται στα μακρινά τους ταξίδια και δεύτερον, βρήκαν μια τροφή νηστίσιμη, αλλά και φθηνή για το λαό της Ισπανίας.

Οι Βάσκοι, μάλιστα, επειδή ο βακαλάος κάλυπτε μεγάλο μέρος της διατροφής των κατοίκων της Ενδοχώρας που δε μπορούσαν να πηγαίνουν συχνά στα παράλια για να προμηθεύονται φρέσκα ψάρια, ονόμασαν τον παστό μπακαλιάρο «ψάρι του βουνού».

Ο βακαλάος, αυτό το τόσο νόστιμο και θρεπτικό ψάρι μπήκε στο τραπέζι μας τον 15ο αιώνα και κατάφερε να διεκδικήσει επιτυχώς τη δική του θέση στο εθνικό μας εδεσματολόγιο. Πως, όμως, σχετίζεται με την 25η Μαρτίου και γιατί είναι το «πιάτο» της ημέρας;

Απλούστατα και σύμφωνα με την κοινή λογική, κατά τη διάρκεια της σαρακοστιανής νηστείας η Εκκλησία επιτρέπει μόνο δύο φορές την κατανάλωση ψαριού, ήτοι την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την Κυριακή των Βαΐων. Με εξαίρεση τα νησιά, όπου το φρέσκο ψάρι δεν ήταν ποτέ πολυτέλεια, οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα ο παστός μπακαλιάρος εκείνες τις εποχές αποτέλεσε την εύκολη λύση, καθώς ήταν πιο εύκολο να τον προμηθευτεί κανείς και επιπλέον, μπορούσε να διατηρηθεί εκτός ψυγείου, οπότε πέρασε στην παράδοση και κατά συνέπεια έγινε το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι στις μέρες μας, την παγκόσμια πρωτιά σε κατανάλωση μπακαλιάρου κατέχει η Πορτογαλία, διότι οι Πορτογάλοι έχουν δημιουργήσει εκατοντάδες διαφορετικές συνταγές για την αξιοποίησή του στην εθνική τους διατροφή, ενώ κατά παράδοση τον αποκαλούν «πιστό φίλο».

πηγή: www.newsbeast.gr

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011

Επεξεργασμένα τρόφιμα: Ανάγκη ή πολυτέλεια;

H έννοια της επεξεργασίας των τροφίμων δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τον μέσο καταναλωτή. Όλα σχεδόν τα τρόφιμα υφίστανται κάποιας μορφής επεξεργασία πριν καταναλωθούν. Ο επίσημος ορισμός της επεξεργασίας των τροφίμων είναι «το σύνολο των διεργασιών που πραγματοποιούνται στα τρόφιμα μετά την παραγωγή τους  (συγκομιδή, σφαγή, ψάρεμα), για την συντήρηση τους ή την μετατροπή τους από την μια μορφή σε μια άλλη».

Συγκεκριμένα, η επεξεργασία των τροφίμων έχει τους εξής σκοπούς
  • Τη συντήρηση των ευαλλοίωτων τροφίμων, όπως τα φρούτα, τα λαχανικά,  το κρέας, τα ψάρια.
  • Την εξαγωγή τροφίμων ή θρεπτικών υλών από γεωργικά προϊόντα, όπως π.χ. το αλεύρι, το λάδι, η ζάχαρη
  • Τη μετατροπή γεωργικών προϊόντων σε άλλα προϊόντα κατάλληλα για κατανάλωση, π.χ. κρασί, μπύρα, ψωμί, μακαρόνια, έτοιμα  φαγητά κ.λπ.
Εξέλιξη της επεξεργασίας των τροφίμων
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη και καταπληκτική η εξέλιξη των μεθόδων επεξεργασίας των τροφίμων, εξέλιξη που συμβάδιζε με την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και την διαθέσιμη τεχνολογία.
Αρχικά παρατηρούμε την παρουσία μεθόδων που βασίζονται σε στοιχεία της φύσης όπως ο ήλιος,  το αλάτι, η φωτιά, η κατάψυξη, η ψύξη, η ξήρανση-αφυδάτωση, το αλάτισμα. Στην πορεία των χρόνων, που η ανάγκη σε τροφή μεγάλωσε, σε συνδυασμό και με τις ανάγκες της εποχής, αναπτύχθηκαν οι θερμικές επεξεργασίες, ξεκινώντας από την απλή κονσερβοποίηση (που εμφανίστηκε την εποχή του Ναπολέοντα από τον Nicolas Appert), μέχρι την παστερίωση, αλλά και τη χρήση μικροοργανισμών για παραγωγή τροφίμων, αλλά και ποτών.
Από τη δεκαετία του 1960 και μετά, οι τεχνολογίες θερμικής επεξεργασίας βελτιστοποιούνται (HTST-UHT), αλλά έχουμε και την δημιουργία νέων τεχνολογιών όπως τροποποιημένες ατμόσφαιρες, ακτινοβόληση, μικροκύματα, ωμική θέρμανση, παλμικά ηλεκτρικά πεδία, υπερήχους κ.λπ.
Σήμερα, οι στόχοι της βιομηχανίας τροφίμων κινούνται γύρω από τέσσερις βασικές ιδέες:
  1. Επιμήκυνση της περιόδου όπου ένα τρόφιμο μπορεί να καταναλωθεί (δηλ. αύξηση του χρόνου ζωής), με μεθόδους επεξεργασίας που εμποδίζουν μικροβιολογικές και φυσικοχημικές αλλαγές, κερδίζοντας έτσι χρόνο στην αλυσίδα διανομής , πώλησης και κατανάλωσης.
  2. Αύξηση της ποικιλίας στο καθημερινό διαιτολόγιο, δημιουργώντας μια μεγαλύτερη γκάμα από αρώματα και χρώματα στα τρόφιμα
  3. Στην παροχή των θρεπτικών συστατικών μέσω των τροφίμων
  4. Στη δημιουργία προστιθεμένης αξίας στη μεταποίηση.
Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των επεξεργασμένων τροφίμων
Από πλευράς ασφάλειας, πολλές από τις επεξεργασίες είναι σχεδιασμένες ώστε να καταστρέφουν  τα επιβλαβή μικρόβια.
Αυτή η  δράση επιτυγχάνεται είτε έμμεσα, με κάποια μέθοδο που στοχεύει σε κάποια κρίσιμη παράμετρο ζωτικότητας των κύτταρων (π.χ. στον περιορισμό του ελευθέρου νερού που υπάρχει στα τρόφιμα και άρα τον περιορισμούς χρήσης του από τα  μικρόβια, βλ. αφυδάτωση, καπνισμός, αλάτισμα, είτε άμεσα, μέσω εφαρμογής θερμικής επεξεργασίας).
Βελτίωση των οργανοληπτικών χαρακτηριστικών: Σχεδόν όλα τα τρόφιμα, πρέπει να υποστούν κάποιας μορφή χειρισμό, πριν καταναλωθούν. Από την μπανάνα που πρέπει να ξεφλουδίσουμε, μέχρι το σιτάρι που γίνεται αλεύρι.. Η επεξεργασία, πέρα από την μετατροπή ενός υλικού σε κάποια άλλη μορφή, επεμβαίνει και στα οργανοληπτικά του χαρακτηριστικά, δίνοντας τους μια ιδιαίτερη οσμή ή γεύση.
Κάποιες μορφές επεξεργασιών, τείνουν να διατηρήσουν την αρχική εικόνα  (χρώμα-  οσμή -γεύση), αλλά και το περιεχόμενο των τροφίμων. Η κατάψυξη, για παράδειγμα, διατηρεί τα συστατικά των τροφίμων (βιταμίνες και ιχνοστοιχεία), ενώ διατηρεί και την εμφάνισή τους. Κάποιες επεξεργασίες, δημιουργούν μορφές ενώσεων που να είναι εύκολα απορροφήσιμες από τον ανθρώπινο οργανισμό, όπως για παράδειγμα η χρήση ντομάτας για την παραγωγή τοματοπολτέ, παράγει την πολύτιμη ουσία λυκοπένιο.
Η εξέλιξη των ανθρώπων, δημιούργησε μεγαλύτερες και ειδικότερες ανάγκες στην διατροφή τους, ευκολία στη χρήση και στην προετοιμασία του καθημερινού γεύματος, αλλά και ειδικές διατροφικές απαιτήσεις από ομάδες πληθυσμού, π.χ.  προϊόντα με λιγότερα λιπαρά ή αλάτι, ώθησαν την επεξεργασία των τροφίμων σε νέους δρόμους.
Τα μειονεκτήματα που παρουσιαστήκαν σε αυτή τη μεγάλη διαδρομή των επεξεργασμένων τροφίμων, εντοπίζονται στην απώλεια των διατροφικών τους στοιχείων κατά τις διάφορες φάσεις αυτών των διεργασιών . Έτσι, ενώ βλέπουμε ότι στην αρχή η κλασσική παστερίωση δημιουργούσε  απώλειες θρεπτικών συστατικών και ιδιαίτερα βιταμινών, η εμφάνιση των τεχνολογιών Υψηλής Θερμοκρασίας Συντόμου Χρόνου (HTST ή UHT) ήρθε να δώσει λύση, με προϊόντα που πλησιάζουν αρκετά αυτό που λέμε φρέσκο με μικρές απώλειες βιταμινών και άλλων θρεπτικών συστατικών.
Σε κάθε επεξεργασία, υπάρχει απώλεια θρεπτικών συστατικών  μεγαλύτερη ή μικρότερη, απώλεια που, σε συνδυασμό με τον χρόνο που το τρόφιμο θα μείνει στο ράφι του supermarket, αλλά και με τους χειρισμούς κατά την μεταφορά του, επιδεινώνει την εικόνα του. Οι σύγχρονες μέθοδοι επεξεργασίας (μικροκύματα, ωμική θέρμανση, τροποποιημένες ατμόσφαιρες, υψηλές πιέσεις, διηλεκτρική θέρμανση, θέρμανση υπερύθρων κ.ο.κ.)  τείνουν  να ελαχιστοποιήσουν ακόμα περισσότερο τις οποίες αλλαγές εμφανίζονται  στα τρόφιμα σαν αποτέλεσμα της επεξεργασίας των.
Επίσης, ένα χαρακτηριστικό που εμφανίστηκε στην εξέλιξη των επεξεργασμένων τροφίμων, είναι η προσθήκη ουσιών (πρόσθετα)  κατά την παραγωγή τους, που σαν στόχο μπορεί να έχουν ή την συντήρησή τους ή την δημιουργία κατάλληλων χρωμάτων και αρωμάτων ή ακόμη και τη δημιουργία κατάλληλης δομής και υφής. Η παρουσία αυτών των ουσιών στην πάροδο των χρόνων, πολλές φορές άλλαξε. Και πολλές ουσίες, είτε αποσύρθηκαν ή τα όρια της παρουσίας τους στα τρόφιμα  τροποποιήθηκαν.
Σε κάθε περίπτωση, η βιομηχανία ανταποκρίθηκε, πιάνοντας τα μηνύματα της εποχής, με τη δημιουργία σειράς προϊόντων που να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις  των καιρών, όπως  τροφές με χαμηλά λιπαρά, με μειωμένο αλάτι,  με προβιοτικά, με προσθήκη βιταμινών, με απουσία trans λιπαρών κ.ο.κ.

Είναι χρήσιμα τελικά τα επεξεργασμένα τρόφιμα;
Από τα μέχρι σήμερα στοιχεία,  φάνηκε ότι η επεξεργασία των τροφίμων προήλθε από την ανάγκη του ανθρώπου, καθώς και από την εξέλιξή του στην πορεία των αιώνων. Αυτή η εξέλιξη (ιατρική, τεχνολογία, διαιτητική) είναι που οδηγεί ακόμα και σήμερα πολλές από τις ενέργειές μας, καθώς  και τις επιλογές της διατροφής μας, στην πορεία μας στο μέλλον…


Γράφει ο Μιχάλης Ρισσάκης, Μ.Sc, Τεχνολόγος τροφίμων Βιοτεχνολόγος


Βιβλιογραφία
  • Fellows ,P.J..(2000). Food Processing Technology.  Principles and Applications. Cambridge: Woodhead Publishing Limited .
  • EUFIC (2010) .The greatest thing since sliced bread ? A review of the benefits of processed foods .Retrieved 14 /09/2010 from : http://www.eufic.org/article/en/food-technology/food-processing/expid/benefits-processed-food-review/

πηγή: www.mednutrition.gr

Το διατροφικά τοξικό περιβάλλον

Κάθε φορά που κατευθυνόμαστε προς την έξοδο κάποιου super market ή παντοπωλείου, την ώρα που περιμένουμε στο ταμείο για να πληρώσουμε, κατακλυζόμαστε από ανυπομονησία αλλά κι από συγκεκριμένες εικόνες προϊόντων γύρω μας. Συνήθως μας περιμένουν εκεί στην έξοδο γλυκά, τσίχλες και σνακς. Κι όσοι έχουνε μικρά παιδιά συχνά βιώνουν τις στιγμές αυτές σαν μία φάση απαιτήσεων κι επίπονων διαπραγματεύσεων.
Θα έχετε σίγουρα παρατηρήσει ότι είναι πολύ πιο εύκολο και πιο φθηνό να βρει κανείς ταχυφαγεία και επεξεργασμένο φαγητό στην πόλη, παρά μαγειρεμένο. Θα έχετε αντιληφθεί ότι υπάρχουν ελάχιστες διαφημίσεις φρούτων και λαχανικών στην τηλεόραση, ενώ δεν λείπουν διαφημίσεις για διάφορα σνακς και αναψυκτικά.
Το ξέρουμε όλοι μας ότι είναι πια σχεδόν αδύνατο -με τους ρυθμούς που ζούμε- να τρώμε καθημερινά ένα κανονικό μαγειρεμένο, σπιτικό, μεσημεριανό. Και όποιος θέλει να περπατάει ή να κάνει ποδήλατο στις πόλεις μας, ξέρει πολύ καλά πόσο επικίνδυνη είναι η επιλογή του.

Αυτά είναι κάποια από τα συστατικά του σύγχρονου διατροφικού περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε. Είναι ένα περιβάλλον και ένας τρόπος ζωής που ορισμένοι επιστήμονες έχουν ονομάσει «διατροφικά τοξικό» (toxic food environment) και άλλοι «γενεσιουργό παχυσαρκίας» (obesigenic).
Ίσως αυτοί οι προσδιορισμοί να φαίνονται λίγο υπερβολικοί. Δεν είναι όμως, αν κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο παράγεται, στους περισσότερους ανθρώπους, η παχυσαρκία. Κι αν καταλάβουμε πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι αυτή παγκόσμια, έχοντας πια τα χαρακτηριστικά μιας πανδημίας σε εξέλιξη. Ας δούμε λίγα σκληρά νούμερα για να έχουμε σαφέστερη εικόνα.

Σήμερα, οι υπέρβαροι ενήλικες ξεπερνούν παγκόσμια το 1 δισεκατομμύριο, ενώ από αυτούς τα 300 εκατομμύρια είναι παχύσαρκοι. Όμως ο αριθμός των παχύσαρκων ανθρώπων δεν είναι σταθερός. Ο αριθμός αυξάνεται: στις ΗΠΑ διπλασιάστηκε μεταξύ του 1975 και του 2000, στην Αγγλία τριπλασιάστηκε τη δεκαετία του ’90. Και δεν είναι μόνο πρόβλημα των πλούσιων χωρών, αφού για παράδειγμα το ίδιο διάστημα στην Αίγυπτο ο αριθμός τετραπλασιάστηκε.

Δυστυχώς η αύξηση αυτή αφορά και τα παιδιά. Το 2003 είχε υπολογιστεί ότι έως το 2010 τα υπέρβαρα παιδιά στην Ε.Ε. θα διπλασιάζονταν σε αριθμό, αφού αυξάνονταν κατά 1,3 εκατομμύρια κάθε χρόνο. Συνολικά, υπολογιζόταν ότι φέτος, το 2010, ο αριθμός των υπέρβαρων παιδιών στην Ε.Ε. θα έφτανε τα 26 εκατομμύρια (6,4 εκατομ. αυτών παχύσαρκα).

Ξέρουμε όλοι, τουλάχιστον θεωρητικά, ότι οι διαστάσεις του προβλήματος είναι τεράστιες, δεδομένης της αυξημένης νοσηρότητας και θνητότητας των παχύσαρκων ατόμων από παθήσεις όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η υπέρταση, τα καρδιοαγγειακά νοσήματα αλλά και μερικές μορφές καρκίνου (βλ. Ιωαννίδης Ι., στο «Παχυσαρκία: Μύθος και Πραγματικότητα», ΕΛΙΓΑΣΤ).
Ειδικά σε ότι αφορά το διαβήτη, η ασθένεια προβλέπεται να φτάσει σε επίπεδα πανδημίας ως το 2030, οπότε οι ασθενείς παγκόσμια υπολογίζεται να είναι 366 εκατομμύρια (από 171 εκατομ. το 2000). Μάλιστα η αύξηση θα προέλθει κυρίως από τις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου στο διάστημα αυτό προβλέπεται ότι οι ασθενείς θα αυξηθούν από 84 σε 228 εκατομμύρια ανθρώπους. Με τέτοιες προβλέψεις, αναμένεται το κόστος θεραπείας των ασθενειών που σχετίζονται με την παχυσαρκία να εκτοξευτεί σε δυσβάσταχτα για τις κοινωνίες και τις οικονομίες επίπεδα.

«Τις πταίει» όμως για την παχυσαρκία; Που βρίσκεται η λύση;
Η σύγχρονη άποψη είναι ότι, κατ’ αρχήν, η παχυσαρκία παράγεται από την αλληλεπίδραση της γενετικής μας προδιάθεσης με το εξωτερικό περιβάλλον (φυσικό, κοινωνικό, κλπ). Ο «συνηθισμένος» άνθρωπος (δεν αναφέρομαι δηλαδή σε ειδικές περιπτώσεις) φαίνεται πως γεννιέται γενετικά προγραμματισμένος να έχει κάποια προδιάθεση προς ό,τι οδηγεί στην παχυσαρκία. Να το εξηγήσω.
Το ανθρώπινο «σύστημα όρεξης» θεωρείται ασύμμετρο. Γιατί από τη μία παρουσιάζει μεγάλη αντίσταση στο ενεργειακό έλλειμμα (δηλαδή στην πρόσληψη λιγότερων θερμίδων απ’ όσες καίμε, μέσω δίαιτας ή άσκησης). Ενώ από την άλλη, δεν παρουσιάζει αντίσταση στο ενεργειακό πλεόνασμα (μέσω υπερκατανάλωσης ή καθιστικής ζωής). Δηλαδή, το σύστημα είναι προκατειλημμένο υπέρ της υπερκατανάλωσης τροφής και της αύξησης βάρους.

Η άσκηση απαιτεί κόπο. Και είναι γνωστό πως «τ’ αγαθά κόποις κτώνται». Αλλά εάν ο κόπος ήταν κάτι προς το οποίο αναμφισβήτητα ρέπουμε ως είδος, δεν θα υπήρχε ανάγκη υπενθύμισης αυτού μέσω σοφών παροιμιών. Εξάλλου, το σώμα μας κατ’ αρχάς αντιστέκεται στη μείωση του βάρους του, αφού όταν μειωθεί η πρόσληψη τροφής ενεργοποιούνται προσαρμοστικοί νευρο-ενδοκρινικοί μηχανισμοί που αυξάνουν την όρεξη και μειώνουν τη μεταβολική δραστηριότητα (βλ. Μόρτογλου Α., στο «Παχυσαρκία: Μύθος και Πραγματικότητα», ΕΛΙΓΑΣΤ).

Από την άλλη, είμαστε προγραμματισμένοι να βρίσκουμε εξαιρετικά ελκυστικές τις τροφές που έχουν υψηλή ενεργειακή πυκνότητα. Τις βρίσκουμε νόστιμες και εύγευστες. Τις επιθυμούμε τόσο, που ορισμένες τροφές (ζάχαρη) έχουν θεωρηθεί ως και εξαρτησιογόνες.

Προφανώς, στην ανθρώπινη ιστορία -που στο συντριπτικά μεγαλύτερο διάστημά της χαρακτηριζόταν από τακτικές κρίσεις πείνας και έλλειψης επαρκούς φαγητού- αυτή η προδιάθεση ήταν ωφέλιμη, εφόσον ενθάρρυνε την αποταμίευση ενέργειας ενόψει χειρότερων ημερών. Όμως στις δύσκολες εκείνες μέρες του παρελθόντος, την αποταμίευση ενέργειας ακολουθούσε με απαρέγκλιτη τακτικότητα η χειρονακτική εργασία και η πείνα, συνθήκες υποχρεωτικές αφού υπαγορεύονταν από την πραγματικότητα που καθόριζε η φύση.

Σήμερα που δεν υπάρχει ο καταναγκασμός της φύσης στη διατροφική συμπεριφορά των πιο πλούσιων ανθρώπων, η υπερεπάρκεια τροφής και η μείωση των χειρονακτικών εργασιών ίσως έχει οδηγήσει τους ανθρώπινους οργανισμούς σε έναν φαύλο κύκλο. Όπου η τακτική πρόσληψη ενεργειακά πυκνών τροφών (με υψηλά λιπαρά, λίγες ίνες, υψηλό γλυκαιμικό δείκτη) μας οδηγεί εύκολα στην παχυσαρκία και την υπερβολική έκκριση ινσουλίνης, που ενθαρρύνει μια αυξημένη ηδονιστική ανταμοιβή από το φαγητό, κ.ο.κ. Όπου η παρεκτροπή οδηγεί στην παχυσαρκία και αυτή σε μηχανισμούς που την ανατροφοδοτούν.

Έχοντας αυτήν την προδιάθεση ως είδος, είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι η υπερεπάρκεια τροφίμων και ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής, στοιχεία αυτού που εξαπλώνεται ως «ανάπτυξη» στα πέρατα της υφηλίου, τείνουν στο να διευκολύνουν την κακή διατροφική συμπεριφορά.
Έχει δημιουργηθεί ένα τέτοιο πολυπλόκαμο «ρεύμα» που διαπερνάει το σύνολο των καθημερινών ανθρώπινων και οικονομικών δραστηριοτήτων, τουλάχιστον στις αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες. Μπορούμε να δούμε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα.

•    Παγκόσμια, οι αγροτικές πολιτικές είναι προσανατολισμένες στην επιδότηση πρώτων υλών «αυτάρκειας σε ενέργεια και πρωτεϊνες» (η παραγωγή φρούτων, λαχανικών και οσπρίων πρακτικά δεν επιδοτείται, σε παγκόσμιο επίπεδο). Αυτές αξιοποιούνται κατά κόρον σε τρόφιμα υψηλής ενεργειακής πυκνότητας. Έτσι, η σχετική τιμή των ενεργειακά πυκνών τροφίμων έχει μειωθεί. Αυτό, μαζί με την πραγματική αποπληθωρισμένη μείωση των κατώτατων μισθών (που στις ΗΠΑ έφτασε το 50% από το 1968 ως το 2007) έχει ευνοήσει ιδιαίτερα τα fast-food επειδή έχουν αναλογικά υψηλότερο κόστος εργασίας, σε σχέση με τα άλλα εστιατόρια.

•    Τα τρόφιμα, οι βιομηχανίες τροφίμων, έχουν μεγάλο οικονομικό βάρος και διαφημίζονται αναλόγως, απευθυνόμενες εν πολλοίς στα παιδιά. Στις ΗΠΑ, το 1997, τα τρόφιμα ήταν ο 2ος κλάδος σε μέγεθος διαφημιστικής δαπάνης. Οι τροφές υψηλής επεξεργασίας και ενεργειακής πυκνότητας απορρόφησαν 7 φορές περισσότερη διαφημιστική δαπάνη απ’ ότι οι τροφές οι πλούσιες σε ίνες. Την ίδια χρονιά, η διαφημιστική δαπάνη για τρόφιμα ήταν 21 φορές περισσότερη από τη δαπάνη του Υπουργείου Γεωργίας για διατροφική εκπαίδευση στα σχολεία.

•    Λόγω της διατροφικής αφθονίας που έχουμε κατακτήσει –οι πλούσιοι- τους τελευταίους αιώνες, μέχρι και το γεύμα του Χριστού και των Αποστόλων στο Μυστικό Δείπνο συνέχεια μεγαλώνει και εμπλουτίζεται, στις απεικονίσεις του σε διάφορες ζωγραφιές. Ακολουθεί δηλαδή τις τάσεις μεγέθυνσης των μερίδων που διαπιστώνεται στα fast-food, κάτι που από μόνο του αρκεί για να οδηγείται ο άνθρωπος σε υπερκατανάλωση, όπως έχουν διαπιστώσει οι ψυχολόγοι.

•    Ορισμένοι ψυχολόγοι κάνουν κι άλλες διαπιστώσεις: ότι η παχυσαρκία έχει την τάση να επεκτείνεται μέσω των κοινωνικών δικτύων (οικογένειες, φιλίες, κλπ), ως κοινωνικά αποδεκτή και θεμιτή κατάσταση. Αντίθετα, άλλοι κοινωνικοί κανόνες όπως οι τοπικές διατροφικές συνήθειες που συνιστούν πολιτισμικά χαρακτηριστικά (π.χ. η Μεσογειακή διατροφή), αλλάζουν και μεταλλάσσονται υπό την πίεση, αν και προς το παρόν δε φαίνεται να αφομοιώνονται εντελώς.
Για παράδειγμα, στην Ελλάδα μεταξύ 1961 και 2001 οι πρωτεϊνες που παίρνουμε από φυτικές τροφές δεν έχουν μεταβληθεί (μάλιστα στην Ε.Ε. έχουμε ακόμα τα πρωτεία), αλλά ταυτόχρονα έχουν διπλασιαστεί αυτές που παίρνουμε από ζωικές τροφές. Δηλαδή οι πλούσιες σε ίνες φυτικές τροφές ακόμα αποτελούν σημαντικό κομμάτι της διατροφής μας, αλλά βρίσκονται σε υποχώρηση.
Η επέκταση αυτή της «δυτικής διατροφής» στην υφήλιο, έχει και κάποιες απροσδόκητες συνέπειες: η Νότια Κορέα προσπάθησε να ενοικιάσει σχεδόν τη μισή αγροτική γη της Μαδαγασκάρης (μία κιβωτό της παγκόσμιας βιοποικιλότητας), για να αποκτήσει αυτάρκεια σε καλαμπόκι για τροφή και ζωοτροφή (η προσπάθεια απέτυχε και οδήγησε σε πτώση της κυβέρνησης της Μαδαγασκάρης).

Παγκόσμια, ο σύγχρονος εντατικός τρόπος ζωής στις πόλεις –που τείνει να γίνει κανόνας– ενθαρρύνει, κάνει πιο εύκολο, λιγότερο χρονοβόρο, πιο προσβάσιμο και άμεσα διαθέσιμο το delivery από την προετοιμασία προκατεψυγμένων γευμάτων κι αυτή απ’ το μαγείρεμα. Το αναψυκτικό απ’ τον αγορασμένο χυμό κι αυτόν απ’ τον στυμμένο από φρούτα. Τα σνακς από τα φρούτα. Την καθιστική από τη χειρονακτική δουλειά. Την τηλεόραση απ’ το παιχνίδι έξω ή μία βόλτα στη φύση. Την οδήγηση απ’ το περπάτημα ή την ποδηλασία.

Όλα αυτά αποτελούν στοιχεία αυτού που ονομάζεται «γενεσιουργό παχυσαρκίας» ή «διατροφικά τοξικό» περιβάλλον (ή τρόπος ζωής). Και γύρω από αυτά περιστρέφονται σημαντικές πολιτικές μάχες που βρίσκονται σε εξέλιξη στις ΗΠΑ και την ΕΕ, όπως προσπάθειες που γίνονται για την επιβολή φόρου στα αναψυκτικά και για τη διασφάλιση της παροχής μόνο υγιεινών τροφών στα σχολεία.

Ένα από τα σχετικά ζητήματα που επίσης έχει αναδειχθεί, έχει σχέση με τους τρόπους με τους οποίους στις πόλεις αποθαρρύνεται ή αντίθετα ενθαρρύνεται η άσκηση, το περπάτημα και οι φυσικές δραστηριότητες. Με το ερώτημα, αν η πόλη όπου μένουμε μας ενθαρρύνει να περπατήσουμε ή να κάνουμε ποδήλατο ή αν αντίθετα μας υποχρεώνει να μετακινηθούμε με το αυτοκίνητο.
Αν μας παρέχει ασφάλεια να κινηθούμε, αν μας παρέχει αντικίνητρα (όπως το να υπάρχουν super-market εκτός πόλης, όπου η πρόσβαση είναι εφικτή μόνο με αυτοκίνητο), αν μας παρέχει χώρους πρασίνου στους οποίους να μπορούμε να περπατήσουμε και τα παιδιά να παίξουν, κ.ά. Συνθήκες που με μία λέξη έχουν ονομαστεί «περιπατητικότητα» (walkability). Θα αναφερθούμε στο επόμενο άρθρο σε αυτήν.

Προς το παρόν αξίζει ν’ αναρωτηθούμε αν η πόλη μας, μας ενθαρρύνει να περπατάμε ή αν αντίθετα μας ενθαρρύνει συνεχώς να οδηγούμε. Και να σκεφτούμε ότι είναι πια σαφές για την επιστήμη πως αυτό έχει μεγάλη κι άμεση σχέση με την παχυσαρκία, με την υγεία μας και των παιδιών μας. Και με τα μακροπρόθεσμα οικονομικά μας, ως άτομα, οικογένειες και χώρες.
Γράφει ο: Μιχάλης Αναστασιάδης, Γεωπόνος
Αναδημοσίευση από το περιοδικό Ευεξία & Διατροφή. Τεύχος 45 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ/ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2010, σελ.26

πηγή: www.mednutrition.gr

7 Μύθοι για τα Γαλακτοκομικά

Γάλα πίνουν μόνο τα παιδιά.
Τα θρεπτικά συστατικά του γάλακτος (ασβέστιο, φώσφορος, πρωτεΐνη, βιταμίνες Α και D, ριβοφλαβίνη κ.ά.) είναι πολύτιμα για όλους, όχι μόνο για τα παιδιά. Τα παιδιά, βέβαια, χρειάζονται αρκετό ασβέστιο, επειδή τα οστά τους αναπτύσσονται. Στις ηλικίες 4-8 ετών, τα παιδιά πρέπει να προσλαμβάνουν περίπου 800 mg ασβεστίου ημερησίως. Από την ηλικία των 9 ετών έως και τα 18 τους χρόνια θα πρέπει να προσλαμβάνουν 1.300 mg την ημέρα. Όμως, και οι ενήλικες χρειάζονται ασβέστιο για να διατηρήσουν γερά τα οστά τους και να επιβραδύνουν την απώλεια οστικής μάζας, που επέρχεται με την ηλικία. Συγκεκριμένα, οι ενήλικες πρέπει να προσλαμβάνουν 1.000 mg ασβεστίου ημερησίως πριν την ηλικία των 50 ετών και 1.200 mg μετά τα 50.

Η μούχλα που εμφανίζεται πάνω στο τυρί είναι επικίνδυνη.
Συνήθως δεν είναι επικίνδυνη. Για να είστε, όμως, σίγουροι, καλό είναι να κόβετε και να πετάτε (στα σκληρά τυριά) περίπου 2,5 εκατοστά στις πλευρές του τυριού όπου εμφανίζεται η μούχλα. Στα τυριά που ωριμάζουν με τη βοήθεια μυκήτων, όπως το μπλε τυρί, το ροκφόρ και η γκοργκοντζόλα, η  μούχλα είναι εκείνη που δίνει τη χαρακτηριστική μυρωδιά τους.
Μην καταναλώνετε τυρί που έχει μαλλιαρές κηλίδες, λευκά, ροζ, μπλε, πράσινα, γκρίζα ή μαύρα στίγματα. Επίσης, όταν το μαλακό τυρί ή το τυρί σε κρέμα πιάσει μούχλα, θα πρέπει να το πετάξετε.

Ακολουθώ δίαιτα χαμηλή σε λιπαρά, άρα πρέπει να αποφεύγω τα γαλακτοκομικά.
Γάλα, γιαούρτια και τυριά κυκλοφορούν σε μια ευρεία γκάμα επιλογών, με χαμηλά λιπαρά ή τελείως άπαχα. Ανεξάρτητα από την περιεκτικότητά τους σε λίπος, όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα συνιστούν άριστες πηγές ασβεστίου, πρωτεΐνης και άλλων θρεπτικών συστατικών.

Μπορώ να πάρω το ασβέστιο που χρειάζομαι από το μπρόκολο.
Θεωρητικά ναι∙ στην πράξη, όμως, κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο. Μισή κούπα μπρόκολο προσφέρει περίπου 45 mg ασβεστίου, ενώ ένα ποτήρι γάλα (250 gr) 300 mg. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως για να πάρει κάποιος τρώγοντας μπρόκολο όσο ασβέστιο δίνουν 3 ποτήρια γάλα, θα πρέπει να φάει 10,5 κούπες από το σκουροπράσινο λαχανικό!

Όταν πηγαίνω στο χωριό καταναλώνω μη παστεριωμένο γάλα.

Το παστεριωμένο γάλα θερμαίνεται γρήγορα σε μια θερμοκρασία αρκετά υψηλή, με σκοπό να σκοτωθούν όλα τα επικίνδυνα βακτήρια, όπως η λιστέρια. Οι αλλαγές που υπόκειται το γάλα στη διατροφική του αξία με την παστερίωση είναι ελάχιστες. Το παστεριωμένο γάλα υπερέχει σημαντικά από πλευράς ασφάλειας και η θρεπτική του αξία είναι σχεδόν ίδια με αυτήν του μη παστεριωμένου γάλακτος.

Τρώγοντας ένα κεσεδάκι γιαούρτι κάθε μέρα προλαμβάνω τις κολπικές μυκητιάσεις.
Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι οι ζωντανές καλλιέργειες του γιαουρτιού προσφέρουν προστασία από τις κολπικές μυκητιάσεις. Ωστόσο, ένα κεσεδάκι (200 gr) γιαουρτιού προσφέρει περίπου 300-450 mg ασβεστίου – πολύτιμων για την υγεία των οστών!

O συνδυασμός του ψαριού με τυρί μπορεί να προκαλέσει τροφική δηλητηρίαση.
Αυτός ο ισχυρισμός διατυπώθηκε, λανθασμένα, τα χρόνια που η συντήρηση των τροφίμων μέσω της ψύξης ήταν δύσκολη. Το ψάρι και το τυρί είναι ευπαθή τρόφιμα στα μικρόβια. Από τη στιγμή που η συντήρηση των τροφίμων δεν ήταν σωστή εκείνη την εποχή, η πιθανότητα τροφικής δηλητηρίασης με την ταυτόχρονη κατανάλωση των δύο τροφίμων ήταν αυξημένη.
Γνωρίζετε ότι…
στο πλαίσιο της καμπάνιας 3aday.org συστήνεται η κατανάλωση 3 ισοδύναμων γαλακτοκομικών την ημέρα, ώστε να καλυφθούν τα 900 mg ασβεστίου που είναι η μέση συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη.  Ένα ισοδύναμο αντιστοιχεί σε:
  • 1 ποτήρι γάλα
  • 30 γρ. κίτρινο τυρί
  • 50 γρ. λευκό τυρί
  • 1 κεσεδάκι γιαούρτι

Γράφει ο: Παρασκευάς Παπαχρήστος, Διαιτολόγος - Διατροφολόγος, M.Sc. 
 
πηγή: www.mednutrition.gr

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011

Μικρά TIPS για την σωστή Συντήρηση των Τροφίμων


Πουλερικά:
Τι κάνεις συνήθως λάθος: 
Τα διατηρείς στο ψυγείο μέσα στη συσκευασία τους. Ποιό είναι το σωστό: Καταρχήν βγάζεις τη ζελατίνα που τα τυλίγουν και τα τοποθετείς σε ένα ανοιχτό μπολ. Έτσι αερίζονται καλύτερα και διατηρούνται σε καλύτερη κατάσταση και για περισσότερο καιρό. Εάν έχουν εντόσθια, τα νωπά πουλερικά διατηρούνται στη συντήρηση το πολύ 24 ώρες, ενώ σε διαφορετική περίπτωση έως τρεις μέρες. Για την κατάψυξη, πρέπει να πλυθούν καλά, να στεγνώσουν, να αφαιρεθούν τα εντόσθια και να μπουν σε ειδικές σακούλες. Αφού τα καθαρίσεις προσεκτικά και τα μαγειρέψεις καλά, πρέπει να καθαρίσεις παράλληλα όλη την περιοχή που χρησιμοποίησες για τον κίνδυνο της σαλμονέλας. 

Κρέας: 
Τι κάνεις συνήθως λάθος: Τα βάζεις στην κατάψυξη και τα ξεχνάς. 
Ποιό είναι το σωστό: 
Όπως και με τα πουλερικά, πρέπει να το τοποθετούμε σε κατάλληλο μπολ. Δεν μένουν τα κρέατα στη συντήρηση πάνω από 48 ώρες. Για να το διατηρήσεις στην κατάψυξη πρέπει να γνωρίζεις ότι έχει ημερομηνία λήξης, ανάλογα με το είδος του κρέατος: Ένα χρόνο για το βοδινό, έξι μήνες για το μοσχαρίσιο, 4-6 μήνες για το χοιρινό, 3-4 μήνες για τα αιγοπρόβατα.

Ψάρι: 
Τι κάνεις συνήθως λάθος: Τα βγάζεις από την κατάψυξη και τα ξεπαγώνεις απότομα. Ποιό είναι το σωστό: Αν τα έχουμε στην κατάψυξη, για να ξεπαγώσουν πρέπει να μπουν στη συντήρηση. Αν τα βγάλεις εκτός ψυγείου, κινδυνεύουν να χαλάσουν από την απότομη αλλαγή θερμοκρασίας. Αν είναι φρέσκα ψάρια, εκτός από το πλύσιμο και το καθάρισμα, επιβάλλεται να αφαιρέσεις τα εντόσθια πριν τα μαγειρέψεις.



Αλλαντικά: 
Τι κάνεις συνήθως λάθος: Τα βάζεις στο ψυγείο κι όσο αντέξουν. Ποιό είναι το σωστό: Αν αποφασίσεις να τα καταναλώσεις και ανοίξεις τη συσκευασία, να προσέξεις γιατί δεν πρέπει να τα έχεις εκτεθειμένα στη συντήρηση πάνω από 5 μέρες. Στην κατάψυξη, πάλι, διατηρούνται maximum δύο μήνες.

Γάλα- γιαούρτι: 
Τι κάνεις συνήθως λάθος: Τα ανοίγεις και τα καταναλώνεις με βάση την ημερομηνία λήξης τους. Ποιό είναι το σωστό: Διάβασε προσεκτικά τις οδηγίες στη συσκευασία. Όλες οι μορφές γάλατος αν ανοιχτούν από τη συσκευασία τους, διατηρούνται λίγες μέρες. Εκτός ψυγείου μπορεί να διατηρηθεί το εβαπορέ και το μακράς διάρκειας. Εντός ψυγείου διατηρείται το υψηλής παστερίωσης για ένα μήνα, ενώ το φρέσκο γάλα 5-6 μέρες. Απαραίτητη προϋπόθεση να δίνεις μεγάλη προσοχή στην ημερομηνία λήξης.
Το γιαούρτι είναι καλό να το αφήνεις στο κεσεδάκι, με το οποίο το αγόρασες. Εκεί διατηρείται σε πολύ καλύτερη κατάσταση.

Τυριά: 
Τι κάνεις συνήθως λάθος: Καθαρίζεις το τυρί εξωτερικά, το κόβεις κομμάτια και το βάζεις στο ψυγείο.Ποιό είναι το σωστό: Απόφυγε να καθαρίζεις τυριά που έχουν εξωτερικό περίβλημα, πριν τα καταναλώσεις. Επίσης, μην βάζεις διαφορετικά είδη τυριών στο ίδιο δοχείο. Να το τρίβεις μόνο λίγο πριν το σερβίρεις, γιατί διατηρείται καλύτερα ολόκληρο. Επίσης, καλό είναι να επιλέγεις τα ψηλότερα ράφια του ψυγείου για να το συντηρείς. Εάν θέλεις να το βάλεις στην κατάψυξη, να το κλείνεις πρώτα μέσα σε αεροστεγείς σακούλες.

Φρούτα – Λαχανικά: 
Τι κάνεις συνήθως λάθος: Τα πλένεις και τα βάζεις στο ψυγείο. Ποιό είναι το σωστό: Να τα πλένεις λίγο πριν τα καταναλώσεις. Να τα τοποθετείς στα πιο χαμηλά ράφια του ψυγείου σου. Να μην τα πιέζεις ασφυκτικά γιατί θα μαραθούν πιο γρήγορα.


Ξηροί καρποί: 
Τι κάνεις συνήθως λάθος: Τους έχεις εκτεθειμένους σε ένα μπολ στην κάβα σου όλο το χρόνο. Ποιό είναι το σωστό: Το καλοκαίρι να τους βάζεις στο ψυγείο για να διατηρούνται δροσεροί και σε καλύτερη κατάσταση. Έτσι και αλλιώς, πρέπει να βρίσκονται σε κλειστά δοχεία – σκεύη και σε δροσερό μέρος και τον υπόλοιπο χρόνο.

ΕΦΕΤ: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Ερωτήσεις και απαντήσεις για τη Salmonella

  Αθήνα, 28 Ιουλίου 2026   ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Ερωτήσεις και απαντήσεις για τη Salmonella Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, η αυξημένη θερμοκρασί...